نجف دریابندری، در پیش‌گفتار رمان «بازمانده‌ روز» نوشته است:
«در عنوان این رمان، The Remains of the Day، هم پیچشی هست که باید توضیح داده شود. در متن انگلیسی کتاب، در اواخر داستان، در عبارت “what remains of the day” اشاره‌ای به این عنوان شده است. در این عبارت، همان طور که سیاق کلام متن هم نشان می‌دهد، remains به معنای «بازمانده‌ها» (جمع بازمانده) نیست، بلکه غرض «باقی مانده‌ روز» است؛ یعنی آن‌چه باید بگذرد تا تمام روز گذشته باشد، و نیز آن‌چه از روز حاصل شده است. در این اشاره، شخصی با راوی داستان گفت و گو می‌کند «بهترین قسمت روز شب آن روز است» و اضافه می‌کند که وقتی روز گذشت، بازمانده‌ آن را، که شب باشد،‌ باید دریافت. این تمثیلی است از وضع و حال راوی داستان، که روزش -بخش فعال عمرش- به پایان رسیده و او گمان می‌کند و تمام عمرش به سر آمده است. ولی هم‌سخنش به او یادآوری می‌کند که آن‌چه از عمر باقی است، یعنی دورهٔ فراغت و مراقبت، بهترین قسمت عمر انسانی است.»
در این شماره از سیزده، ما نیز از مواجهه‌مان با پایان‌ها نوشته‌ایم. از آن‌چه گذشته و تمام شده، مرور کرده‌ایم تا تکلیف‌مان با «بازماندهٔ روز»مان روشن‌تر شود. نوجوانی، همان‌طور که آغاز بسیاری از رویاهاست، نقطه‌ی شروع بسیاری از پایان‌ها نیز هست؛ آن‌جا که معصومیت آرام‌آرام جایش را به آگاهی می‌دهد، و آگاهی مقدمهٔ خداحافظی‌های بی‌شمار می‌شود. بعضی پایان‌ها ما را به خط آغاز تازه‌ای می‌رسانند. ما با نوشتن از پایان‌ها، به جای زل زدن به گذشته، آن‌چه بوده را می‌پذیریم و آن‌چه هست را ادامه می‌دهیم.
نقطه، سر خط.
کسری کبیری – دبیر تحریریه